தவறான மனிதர்களே வாழ்க்கையில் சரியான பாடத்தைக் கற்பிக்கிறார்கள்

மந்திரச்சொல்

வாழ்க்கையில் சில சந்திப்புகள் இனிமையாக இருக்கும். சில சந்திப்புகள் காயங்களாக மாறி மனதைப் புண்படுத்தும். இதில் ஆச்சரியமான உண்மை என்னவென்றால், ஒருவரை அதிகமாக விழிப்படைய வைப்பது நல்ல மனிதர்கள் அல்ல, மோசமான மனிதர்கள்தான்.

உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், மனித மூளை மகிழ்ச்சி அனுபவங்களை விட வலிமிகுந்த அனுபவங்களை நீண்ட நாட்கள் நினைவில் வைத்துக் கொள்கிறது. ஒருவர் ஏமாற்றிய வேதனை, நம்பிக்கை துரோகம், அவமானப்படுத்திய சம்பவம் போன்றவை மூளையில் ஆழமாகப் பதிகின்றன. அதனால், அதே தவறை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க மனம் எச்சரிக்கை அடைகிறது.

உதாரணமாக, எல்லோரையும் கண்மூடித்தனமாக நம்பும் ஒருவர் இருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு நண்பர் அவரது நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்தி பணத்தை வாங்கிவிட்டு ஏமாற்றுகிறார். அந்த அனுபவம் மிகவும் வேதனையாக இருக்கும். ஆனால் அதன்பிறகு அவர் யாரை நம்ப வேண்டும், யாரிடம் தள்ளி நிற்க வேண்டும், எந்த விஷயத்தில் எழுத்துப்பூர்வ உறுதி அவசியம் என்பதை கற்றுக்கொள்கிறார். இந்தப் பாடத்தை நூறு நல்ல நண்பர்கள் கூட அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்க முடியாது.

அதேபோல், காதல் வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது. ஒருவரை உயிராக நேசித்தும், அவர் துரோகம் செய்துவிட்டால், ஆரம்பத்தில் உலகமே முடிந்துவிட்டது போலத் தோன்றும். ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே நபர், ’அந்த அனுபவம்தான் என் சுயமரியாதையின் மதிப்பை எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது. யாருக்காகவும் என்னை இழக்கக் கூடாது என்பதை உணர்த்தியது’ என்று பாடம் படித்ததாகச் சொல்வார். காயம் வலியைத் தந்தாலும், அந்த வலி வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கும் அறிவையும் தருகிறது.

உளவியலில் இதை Post-Traumatic Growth என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது, கடுமையான மன வேதனை அல்லது ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு சிலர் மனதளவில் அதிகம் முதிர்ச்சியடைந்து, வாழ்க்கை பற்றிய புதிய புரிதலைப் பெறுகிறார்கள். எல்லா துன்பமும் மனிதனை உடைத்துவிடாது; சில துன்பங்கள் மனிதனை வடிவமைக்கின்றன.

இயற்கையிலும் இதற்கு பல உதாரணங்கள் உள்ளன. பட்டாம்பூச்சி அதன் கூட்டை உடைத்து கஷ்டப்பட்டே வெளிவருகிறது. அந்தப் போராட்டம்தான் அதன் சிறகுகளுக்கு வலிமை தருகிறது. அந்தப் போராட்டத்தை யாராவது செய்து கொடுத்தால், பட்டாம்பூச்சி பறக்க முடியாது. அதுபோல, வாழ்க்கையின் சில தவறான மனிதர்களும் நமக்குள் மறைந்திருக்கும் மனவலிமையை வெளிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.

இதன் பொருள், தவறான மனிதர்களை வாழ்க்கையில் தேடிச் செல்ல வேண்டும் என்பதல்ல. அப்படிப்பட்ட மனிதர்களை கடந்தே வாழவேண்டியிருக்கும். அவர்கள் கற்றுத்தரும் வலி மிகுந்த பாடத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களை மன்னித்துவிட வேண்டும். அப்போதுதான், அவர்களால் எதிர்காலத்தை நிம்மதியாகக் கழிக்க முடியும்.  

ஒருவர் நம்மை அவமதித்தால், சுயமதிப்பை வளர்க்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர முடியும். ஒருவர் பொய் சொன்னால், வார்த்தைகளை விட செயல்களைப் பார்த்து மனிதர்களை மதிப்பிடக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். ஒருவர் நம்மை விட்டு விலகிச் சென்றால், பிறரைச் சார்ந்த வாழ்க்கைக்கு பதிலாக, நம்மை நாமே சார்ந்த வாழ்க்கையை உருவாக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

எனவே, வாழ்க்கையில் சந்தித்த எல்லா மனிதர்களும் நமக்குப் பரிசுகள் அல்ல. சிலர் பாடங்கள் கற்றுத்தருகிறார்கள். நல்லவர்கள் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறார்கள்; தவறானவர்கள் விழிப்புணர்வைத் தருகிறார்கள். நல்லவர்கள் அன்பைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்; தவறானவர்கள் எல்லைகள் அமைக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள். நல்லவர்கள் நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறார்கள்; தவறானவர்கள் பகுத்தறிவை வளர்க்கிறார்கள்.

இறுதியில், வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய ஆசிரியர்கள் எப்போதும் நல்ல மனிதர்கள் அல்ல, நம்மை அழவைத்து, சிந்திக்கவைத்து, இறுதியில் நம்மை வலிமைப்படுத்தும் தவறான மனிதர்கள்தான். எனவே, அவர்களை நினைத்து வருந்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் கற்றுக் கொடுத்த பாடத்தை நினைத்து முன்னேறுங்கள். அப்போதுதான், அந்த வேதனை ஒரு தடைக்கல்லாக இல்லாமல், படிக்கல்லாக இருக்கும்.

• எஸ்.கே.முருகன், மனவள ஆலோசகர்